Płyta górnego wzornika w przedsionku sięga do granicy ruchomej błony śluzowej, omija wędzidełko wargi górnej oraz istniejące więza- dełka, zwykle wyraźnie zaznaczone w okolicy zębów przedtrzonowych. Ku tyłowi obejmuje guzy wyrostka zębodołowego, omija więzadło skrzydłowo-żuchwowe i biegnie wzdłuż tylnej granicy podniebienia twardego. W odcinku uzębionym od strony podniebiennej dochodzi do szyjek zębów.

Płyta wzornika dolnego obejmuje obszar nieruchomej błony śluzowej pokrywającej wyrostek zębodołowy, dochodzi do granicy ruchomej błony śluzowej, omija przyczepy wędzidełka języka i wargi dolnej oraz więzadełek. Ku tyłowi dochodzi do wysokości poduszeczki pokrywającej trójkąt pozatrzonowcowy. Odcinek uzębiony jest pokryty od strony językowej do największej wypukłości zębów. Szerokość wału wzornika powinna być zbliżona do szerokości pozostałych zębów, a wysokość nieco przekraczać wysokość zębów bocznych.

Metoda ustalania centralnego zwarcia zależy od stosunków anato- miczno-topograficznych w jamie ustnej, tzn. od tego, czy istnieją obustronne grupy zębów przeciwstawnych w szczęce i żuchwie, ustalające prawidłową wysokość zwarcia i położenie żuchwy w stosunku do szczęki. Są to tak zwane strefy podparcia. Mogą one występować w obrębie zębów trzonowych, przedtrzonowych i przednich. Jednak zęby przednie nie zawsze tworzą wystarczająco pewną strefą podparcia, ustalającą pra-widłową wysokość zwarcia.

Leave a Reply