Kiedy zęby własne prawidłowo ustalają wysokość zwarcia, postępowanie przedstawia się następująco: wzornik (lub wzorniki zwarciowe, kiedy wykonywane są równocześnie dwie protezy częściowe) zostaje wprowadzony do jamy ustnej i pacjent otrzymuje polecenie swobodnego zamknięcia ust. Lekarz sprawdza, jaka odległość dzieli powierzchnie kontaktowe zębów przeciwstawnych ustalających wysokość zwarcia. Powinny one w tym momencie być oddalone od siebie na odległość około

-0, 5 cm. Uprzednio, przed wprowadzeniem wzorników, lekarz powinien sprawdzić, w jakim położeniu zęby ze strefy podparcia stykają się ze sobą. Wzornik zwarciowy zostaje następnie wyjęty z jamy ustnej, umieszczony na modelu, a powierzchnia wału zwarciowego uplastyczniona za pomocą gorącego nożyka protetycznego. Wzornik z uplastycznioną powierzchnią wału zwarciowego wprowadza się do jamy ustnej i poleca pacjentowi zamknięcie ust, kontrolując, czy zęby przeciwstawne uzyskują prawidłowy kontakt. Jeżeli pacjent ustawił żuchwę w niewłaściwym położeniu, wzorniki zostają wyjęte z jamy ustnej, wały zrekonstruowane do poprzedniej wysokości, ponownie uplastycznione i wprowadzone do jamy ustnej. W miarę potrzeby zakreśla się na wałach linie pomocnicze. Zwykle dotyczy to linii pośrodkowej, rzadziej zgryzowej przedniej lub bocznej. Przy brakach częściowych, w większości przypadków punktami orientacyjnymi są własne zęby pacjenta.

Po ustaleniu centralnego zwarcia, wzornik oziębia się kawałkiem ligniny nasączonej zimną wodą, wyjmuje z ust i osadza na modelu roboczym., zestawiając go z modelem zębów przeciwstawnych w położeniu uprzednio ustalonym, równocześnie kontrolując przy pacjencie, czy kontakty zębów strefy podparcia są identyczne na modelach jak w jamie ustnej.

Leave a Reply