Po zakreśleniu na modelach zasięgu płyty lekarz przystępuje do analizy toru jej wprowadzenia na podłoże, zakreśla linię przebiegu klamer zgodną z wybranym torem, jak również granice podcieni. Niekiedy zachodzi również konieczność zakreślenia granic podcieni kolbowatych wyrostków zębodolowych. W tym celu powinien korzystać z pomocy przyrządu zwanego paralelometrem.

Jak wiadomo, zęby pozbawione podparcia ze strony sąsiadów mogą się przemieszczać zmieniając kierunek swojej długiej osi. Przechylanie przetrwałych zębów w stosunku do siebie oraz dojęzykowo, powoduje dodatkowe pogłębianie anatomicznych podcieni zębów, utrudniając wprowadzenie protezy na podłoże. Aby pokonać te trudności należy dokonać starannej analizy paralelometrycznej modelu roboczego.

Analiza paralelometryczna modelu roboczego dla protezy częściowej płytowej osiadającej. Analiza paralelometryczna modelu roboczego jest rutynowo wykonywana w przypadkach projektowania protez szkieletowych. Powinna być również powszechnie stosowana dla protez częściowych płytowych. Jest to czynność mniej skomplikowana niż dla protez, szkieletowych, nie zajmująca dużo czasu, a dająca wymierne korzyści zarówno dla lekarza, jak i pacjenta. Proteza częściowa płytowa wykonana z uwzględnieniem analizy paralelometrycznej modelu roboczego jest łatwo wprowadzana i zdejmowana z podłoża, dobrze na nim umocowana i zwykle nie wymaga żadnego dostosowania (z wyjątkiem korekty zwarcia). Skraca się w ten sposób czas wizyty przeznaczony na oddanie pacjentowi protezy, jest ona lepiej dostosowana do podłoża i jej działanie traumatyzujące zostaje ograniczone.

One Response to “Analiza paralelometryczna”

Leave a Reply